ស្រឡាញ់កូនប្រុសកូនស្រីជារឿងធម្មតា តែកុំទម្រើស ហើយរៀនឲ្យចេះទទួលខុសត្រូវ!

ឪពុកម្តាយណាក៏ស្រឡាញ់កូនប្រុសកូនស្រីទាំងអស់ គ្រាន់តែរូបភាព និងសកម្មភាពនៃការបង្ហាញការស្រឡាញ់នេះខុសៗគ្នា ទៅតាមមធ្យោបាយ ទៅតាមសមត្ថភាព និងធនធាន ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណា សូមកុំស្រឡាញ់កូនៗតាមរបៀបទម្រើស មិនចេះទទួលខុសត្រូវ មិនដឹងល្អអាក្រក់ ហើយមិនចេញច្បាប់ទម្លាប់ឲ្យសោះ។​

នៅក្នុងនាមជាឪពុកម្តាយដែលមានទំនួលខុសត្រូវ និងជាឪពុកម្តាយត្រឹមត្រូវ គឺត្រូវអប់រំកូនៗឲ្យចេះដឹងទុក្ខធុរៈ ចេះច្បាប់ទម្លាប់ ចរិយាសម្បត្តិ និងសីលធម៌សង្គម ជាពិសេសគឺចេះទទួលខុសត្រូវ ហើយអាចរ៉ាប់រង និងទទួលស្គាល់អ្វីដែលខ្លួនប្រព្រឹត្តិ។ ឪពុកម្តាយដែលល្អ មិនមែនចិញ្ចឹមកូនៗឲ្យធំតែខ្លួនដូចឃ្លោក គ្មានចេះអ្វីសោះ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះ កុំបង្រៀនកូនឲ្យចេះអាង ចេះកាង ចេះខូចខិល ចេះកេងប្រវ័ញ្ច លោភលន់ និងមើលងាយអ្នកដ៏ទៃនោះឡើយ។ ទោះបីជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ មានអំណាច មានបុណ្យស័ក្តិប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ប្រសិនបើអ្នកចិញ្ចឹមកូនតាមរបៀបដែលខុសឆ្គង អស់ពីអ្នកទៅកុំថាឡើយអំណាច និងយសស័ក្តិ ក៏ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលអ្នកបន្សល់ទុក សូម្បីតែជីវភាពរស់នៅសមរម្យជាមនុស្សក៏ពិបាកផងដែរ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវចិញ្ចឹម និងបង្រៀនឲ្យរស់នៅក្នុងសភាពគ្មានការទទួលខុសត្រូវបែបនោះ។

នៅពេលមានអ្នកគេមានខ្នងបង្អែក គេខ្លាច គេក្រែង គេរអើល ហើយរហូតដល់អោនក្បាលដាក់កូនអ្នក ប៉ុន្តែមិនមែនព្រោះពួកគេកោតក្រែងនោះទេ មកពីគេខ្លាចអំណាច និងឥទ្ធិពលរបស់អ្នក ប៉ុន្តែអស់ពីអ្នកទៅ កូនៗរបស់អ្នកគ្រាន់តែជាសំរាម ហើយគេបោសចោលពេលណាក៏បាន។

នៅក្នុងករណីដែលអ្នកចិញ្ចឹមកូនដោយចរិយាសម្បត្តិ មានការទទួលខុសត្រូវ ចេះដឹង និងមានសីលធម៌ជាមនុស្សត្រឹមត្រូវ មិនត្រឹមតែអាចបន្តកេរ្តិ៍ដំណែលដែលអ្នកបន្សល់ទុកមកនោះទេ គឺពួកគេអាចនឹងពង្រីកកិត្យានុភាពឡើង ជូនត្រកូល ជូនគ្រួសារឡើងមួយកម្រិតទៀតផងដែរ។

ជារួម ការស្រឡាញ់កូនរបស់ឪពុកម្តាយ មិនមែនស្ថិតនៅលើការផ្គត់ផ្គង់ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬការបំពេញរាល់សេចក្តីប្រាថ្នារបស់កូននោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងអប់រំកូនឱ្យក្លាយជាមនុស្សល្អ មានចំណេះដឹង មានសីលធម៌ ចរិយាសម្បត្តិ និងមានការទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លួនឯង គ្រួសារ និងសង្គម។ ការដាក់ច្បាប់ទម្លាប់ ការណែនាំឱ្យស្គាល់ខុសត្រូវ និងការបង្រៀនឱ្យចេះទទួលស្គាល់កំហុស មិនមែនជាការមិនស្រឡាញ់កូនឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជារូបភាពមួយនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមានការទទួលខុសត្រូវបំផុត។

ទ្រព្យសម្បត្តិ អំណាច ឋានៈ និងឥទ្ធិពលដែលឪពុកម្តាយបន្សល់ទុក អាចជួយកូនបានត្រឹមមួយរយៈពេល ប៉ុន្តែចំណេះដឹង គុណធម៌ សីលធម៌ និងទំនួលខុសត្រូវ គឺជាទ្រព្យដ៏មានតម្លៃដែលអាចនៅជាមួយកូនបានពេញមួយជីវិត។ ដូច្នេះ ឪពុកម្តាយគ្រប់រូបគួរយល់ថា ការបន្សល់ទុកកូនដែលមានគុណភាព គឺជាមរតកដ៏ប្រសើរជាងការបន្សល់ទុកទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើន។

ព្រោះកូនដែលមានចរិយាសម្បត្តិល្អ និងមានសមត្ថភាពរស់នៅដោយខ្លួនឯង មិនត្រឹមតែអាចថែរក្សាមរតករបស់គ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចបន្តកសាងកិត្តិយស ពង្រីកកិត្យានុភាព និងធ្វើឱ្យគ្រួសារមានតម្លៃកាន់តែខ្ពស់នៅក្នុងសង្គម។

ហេតុនេះ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដរបស់ឪពុកម្តាយ គឺមិនមែនការការពារកូនពីគ្រប់បញ្ហា ឬការដោះស្រាយកំហុសគ្រប់យ៉ាងជំនួសកូនឡើយ ប៉ុន្តែគឺការបង្រៀនកូនឱ្យមានសមត្ថភាពប្រឈមមុខនឹងបញ្ហា ចេះគោរពច្បាប់ទម្លាប់ ចេះគោរពអ្នកដទៃ ចេះទទួលខុសត្រូវចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន និងអាចឈរដោយខ្លួនឯងបាន។ ឪពុកម្តាយអាចការពារកូនបានត្រឹមមួយរយៈពេលទេ ប៉ុន្តែមិនអាចនៅការពារកូនរហូតបានឡើយ។ អ្វីដែលអាចនៅជាមួយកូនជារៀងរហូត គឺគុណតម្លៃដែលឪពុកម្តាយបានបណ្តុះបណ្តាលនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ។