សព្វថ្ងៃនេះ មាតាបិតា ឬអាណាព្យាបាលកុមារភាគច្រើន តែងតែមានទំនោរចង់ឱ្យកូនចៅរបស់ខ្លួនទទួលបានការអប់រំនៅសាលារៀនដែលមានគុណភាពខ្ពស់បំផុត ដើម្បីធ្វើជាស្ពានចម្លងទៅកាន់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។ ជាមួយគ្នានេះ មតិជាច្រើនតែងតែលឺតៗគ្នាថា ការសិក្សានៅសាលារៀនឯកជន អាចផ្តល់ឱកាសឱ្យកូនចៅរបស់ពួកគេរៀនសូត្របានល្អជាង និងជឿនលឿនជាងសាលារដ្ឋ។ ប៉ុន្តែតើគុណភាពអប់រំរវាងគ្រឹះស្ថានទាំងពីរនេះ ពិតជាមានគម្លាតខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
តាមការពិត សាលារៀននៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ទាំងគ្រឹះស្ថានសាធារណៈរបស់រដ្ឋ និងឯកជន ចាប់តាំងពីកម្រិតមត្តេយ្យសិក្សា បឋមសិក្សា អនុវិទ្យាល័យ វិទ្យាល័យ រហូតដល់មហាវិទ្យាល័យ សុទ្ធតែអនុវត្តតាមកម្មវិធីសិក្សាតម្រង់ទិសរបស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដោយប្រើប្រាស់សៀវភៅសិក្សាគោល និងសម្ភារឧបទេសដូចៗគ្នា។
ទោះជាយ៉ាងណា ភាពខុសគ្នាសំខាន់គឺស្ថិតនៅលើបរិយាកាស និងកម្មវិធីបន្ថែម។ សម្រាប់សាលារៀនសាធារណៈរបស់រដ្ឋ សិស្សានុសិស្សទាំងអស់មិនត្រូវបានកម្រិតលើផ្នែកបញ្ញា ស្មារតី និងការទទួលបានចំណេះដឹងនោះទេ ដោយការទទួលសិស្សគឺអនុវត្តទៅតាមអាយុ និងមិនសូវមានការកម្រិតចំនួនសិស្សក្នុងមួយថ្នាក់ឡើយ។ ដោយឡែក សាលារៀនឯកជនវិញ ច្រើនតែកម្រិតចំនួនសិស្សក្នុងថ្នាក់ឱ្យមានសមាមាត្រសមរម្យ ហើយបន្ថែមពីលើកម្មវិធីសិក្សារបស់រដ្ឋ គេបានបញ្ចូលវិធីសាស្ត្របង្រៀនតាមបែបបច្ចឹមប្រទេស និងកម្មវិធីបន្ថែមផ្សេងៗ ដែលធ្វើឱ្យសាលាឯកជនមានភាពលេចធ្លោជាង ប៉ុន្តែបើនិយាយពីធាតុផ្សំគុណភាពគ្រឹះសិក្សា គឺនៅតែរក្សាបានល្អដូចគ្នា។
លោកស្រី វេជ្ជបណ្ឌិត រស់ ថារី អាណាព្យាបាលសិស្សដែលបានសម្រេចចិត្តឱ្យកូនសិក្សានៅសាលារៀនឯកជនមួយក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ តាំងពីថ្នាក់ដំបូង បានចែករំលែកពីមូលហេតុថា លោកស្រីមើលឃើញពីកម្មវិធីសិក្សាប្លែកៗដែលសាលាឯកជនផ្ដល់ឱ្យ បន្ថែមលើកម្មវិធីគោលរបស់រដ្ឋ។
លោកស្រី វេជ្ជបណ្ឌិត រស់ ថារី បានរៀបរាប់ថា៖ «ការដែលបងឱ្យកូនស្រីទាំង២ ចូលរៀននៅសាលារៀននេះតាំងពីតូច មកពីឃើញមានការបន្ថែមភាសាអង់គ្លេស កុំព្យូទ័រជាដើម ហើយបងឃើញកូនៗមានការរីកចម្រើនច្រើនជាងក្មួយៗដែលរៀននៅសាលារដ្ឋ។ ម្យ៉ាងបងគ្មានពេលមើលកូនទេ ព្រោះរវល់ធ្វើការងារ និងមើលអ្នកជំងឺ»។
ផ្ទុយពីនេះ លោក ប៉ែន មករា ឪពុករបស់សិស្សប្រុសម្នាក់ដែលកំពុងសិក្សានៅសាលាបឋមសិក្សាកូលាបទី១ បានសម្តែងទស្សនៈថា គុណភាពអប់រំមិនអាស្រ័យលើស្លាកសាលារដ្ឋ ឬឯកជននោះទេ ប៉ុន្តែវាអាស្រ័យលើការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់សិស្សផ្ទាល់។
លោក ប៉ែន មករា បានលើកឡើងថា៖ «ខ្ញុំរៀនតែសាលារៀនរបស់រដ្ឋហ្នឹង តាំងពីខ្ញុំនិងប្រពន្ធនៅតូច បើថាសាលារដ្ឋគ្មានគុណភាពនោះគឺគ្មានទេ... ឥឡូវដោយសារតែ មនុស្សកើតច្រើន និងការរកចំណូលរបស់គេ ដូច្នេះគេក៏ឱ្យកូនទៅរៀននៅសាលាឯកជន ទៅស្រួលក្នុងការធ្វើការងាររបស់ពួកគេ»។
អ្នកគ្រូ ពត វណ្ណី សាស្ត្រាចារ្យគីមីវិទ្យាថ្នាក់ទី១២ នៃវិទ្យាល័យច្បារអំពៅ ដែលមានបទពិសោធន៍បង្រៀនរហូតដល់ ៤០ឆ្នាំ បានអះអាងថា គុណភាពសិក្សារបស់សិស្សរៀនសាលាឯកជន មិនមែនខ្ពស់ជាងសាលារដ្ឋដូចការគិតរបស់មនុស្សមួយចំនួននោះទេ ព្រោះគ្រប់សាលាទាំងអស់សុទ្ធតែអនុវត្តតាមកម្មវិធីសិក្សារបស់ក្រសួងដូចគ្នា។
អ្នកគ្រូ ពត វណ្ណី បានបញ្ជាក់ថា៖ «បើនិយាយពីគុណភាពសិក្សារបស់សិស្សដែលសិក្សានៅសាលាឯកជនខ្ពស់ជាងសាលារដ្ឋនោះគឺគ្មានទេ គ្រាន់តែសាលារដ្ឋនៅមិនទាន់មានបន្ទប់ពិសោធគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់សិស្សពិសោធតែប៉ុណ្ណោះ។ ជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែង ការពិសោធក្នុងមុខវិជ្ជាដែលខ្ញុំបង្រៀន គឺធ្វើនៅតែក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់សិស្សផ្ទាល់ដែលមានសិស្ស ៤០ ទៅ ៥០នាក់ក្នុងមួយថ្នាក់ តែសាលាឯកជនវិញ គេមានបន្ទប់ពិសោធដាច់ដោយឡែក»។
អ្នកគ្រូបានទទួលស្គាល់បន្ថែមថា សមត្ថភាពគ្រូបង្រៀននៅសាលារដ្ឋមានភាពប្រែប្រួល ដោយសារនៅមានគ្រូចាស់ៗខ្លះខ្វះខាតការស្រាវជ្រាវបន្ថែម ប៉ុន្តែចំពោះសាលារដ្ឋដែលមានគ្រូៗក្មេងៗច្រើន គុណភាពគឺមិនចាញ់គ្នានោះទេ ព្រោះគ្រូជំនាន់ក្រោយមានការស្រាវជ្រាវច្រើន។ អ្នកគ្រូបានសង្កត់ធ្ងន់ថា៖ «ខ្ញុំសូមកុំឱ្យគិតថា ការឱ្យកូនរៀននៅសាលាឯកជន កូនៗចេះច្រើនជាងសាលារដ្ឋនោះ គឺគុណភាពដូចគ្នា គ្រាន់តែអាស្រ័យលើគ្រូដឹកនាំបង្រៀននោះមានឆន្ទៈបង្រៀនសិស្សឬអត់តែប៉ុណ្ណោះ»។
ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ លោកស្រី អ៊ុយ ជីវន្ត សាស្ត្រាចារ្យជីវវិទ្យាថ្នាក់ទី១២ នៃវិទ្យាល័យជាស៊ីម ផ្សារដើមថ្កូវ បានលើកឡើងថា សាលារដ្ឋ និងសាលាឯកជនមានចំណុចល្អម្នាក់មួយបែប ដោយសាលាឯកជនគ្រាន់តែមានការបន្ថែមកម្មវិធីថ្មីៗ និងតម្រូវឱ្យសិស្សស្រាវជ្រាវច្រើនជាង។
អ្នកគ្រូ អ៊ុយ ជីវន្ត បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា៖ «បើនិយាយពីការរៀននៅសាលារដ្ឋល្អ សាលាឯកជនល្អនោះគឺគ្មានផ្តាច់មុខទេ ជាក់ស្តែងសិស្សពូកែថ្នាក់ទី១២ និទ្ទេស A លេខ១ទូទាំងប្រទេស ជាសិស្សខ្ញុំដែលគ្នារៀននៅសាលារដ្ឋ ដោយសារតែការខិតខំរបស់សិស្ស និងការជំរុញបន្ថែមរបស់គ្រូតែប៉ុណ្ណោះ ម្យ៉ាងទៀតក៏មានការចូលរួមតាមដានរបស់ម្តាយឪពុក ឬអាណាព្យាបាលសិស្សដែរ»។
ការផ្លាស់ប្តូរវិជ្ជមាននៅតាមសាលារដ្ឋនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺកើតចេញពីផ្លែផ្កានៃការកែទម្រង់យ៉ាងស៊ីជម្រៅរបស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា នាប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ការកែទម្រង់សំខាន់ៗរួមមាន៖
ការកែទម្រង់សិស្ស៖ ជំរុញឱ្យសិស្សម្ចាស់ការលើការរៀនសូត្រ ខិតខំស្រាវជ្រាវបន្ថែមដោយខ្លួនឯង និងមានការបែងចែកថ្នាក់តម្រង់ទិសច្បាស់លាស់ចាប់ពីថ្នាក់ទី១០ ដល់ថ្នាក់ទី១២។
ការកែទម្រង់ការប្រឡងបាក់ឌុប៖ ពង្រឹងវិន័យ និងភាពស្អាតស្អំដោយ «អ្នកចេះគឺជាប់» គ្មានការលួចចម្លងសំណៅឯកសារ និងបានកាត់បន្ថយមុខវិជ្ជាប្រឡងមកត្រឹម ៧មុខវិជ្ជា ដើម្បីឱ្យសិស្សផ្ដោតលើមុខវិជ្ជាតម្រង់ទិសសម្រាប់បន្តនៅមហាវិទ្យាល័យ។
ការកែទម្រង់គ្រូបង្រៀន៖ តម្រូវឱ្យលោកគ្រូ អ្នកគ្រូទាំងអស់ខិតខំស្រាវជ្រាវ បង្កើនសមត្ថភាពវិធីសាស្ត្របង្រៀន និងជំរុញឱ្យគ្រូសិក្សាដំឡើងកម្រិតវប្បធម៌រហូតដល់ថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យ។
រួមសេចក្តីមក ការអប់រំនៅសាលារដ្ឋ និងសាលាឯកជន មិនមានគម្លាតគុណភាពធំដុំដូចការគិតជាទូទៅនោះទេ ព្រោះគ្រឹះស្ថានទាំងពីរล้วនដើរលើកម្មវិធីសិក្សាគោលតែមួយ។ ជោគជ័យ និងសមត្ថភាពពិតប្រាកដរបស់សិស្សានុសិស្ស មិនបានផ្អែកទាំងស្រុងលើប្រភពសាលារៀននោះឡើយ ប៉ុន្តែវាជាលទ្ធផលដែលកើតចេញពី «សហការបីភាគី» គឺ៖ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់សិស្ស ឆន្ទៈ និងវិធីសាស្ត្ររបស់គ្រូបង្រៀន និងការយកចិត្តទុកដាក់តាមដានយ៉ាងដិតដល់ពីសំណាក់អាណាព្យាបាល៕
Daily Program
